झाले मोकळे आकाश

      कंठ दाटुन आला 

      मनी भावनांनचा

       कल्लोळ झाला

      नाही कुणि जवळ

       निजले सारे घर

        जाता तोल देहाचा

धडपडले , जख्मि झाले

 मनालाही मग थोडे लागले

सावरले मीच मजला

हुंदका मग थांबऊ न शकले

आसवांना वाट मोकळी 

भावनांनाचा निचरा

  अंधारल्या रात्रीच्या कुशित 

    शिरून खुप खुप रडले  

 थोपवाया कोण होते ?

न अश्रू पुसाया

   पण जेव्हा मोकळे झाले मन

   स्वत:च स्वत: ला सावरले

   अग वेडे तुच तर

  आई , घराची 

  मग आधार कुणाचा शोधते

   सावरण्याचे बळ सर्वानां 

ऐकट्या तुलाच लाभले

ऊठ तु आत्ता ,

करू नको दु:ख

मनाच्या शक्ति सवे 

भरले तुझे अस्तित्व

मग लख्ख दिसणारया 

माझ्या अनेक भुमिकांचा

आरसा जणू दिसला 

सावरलेल्या मना साठी

झाले मग मोकळे आकाश


टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

लेकीं साठी ची स्वप्न बदलू लागली

इमेज
       सावित्रीबाईनीं मुलीं साठी शिक्षणाची दार उघडली  1848 मधे.त्या नंतर तर आजपावेतो बरीच दार आपल्या साठी उघडली गेलीत . ति उघडण्याचा वेग खुपच हळु आहे खरतर. म्हणजे बघा 170/171वर्ष झालीत या घटनेला . पण सगळ्याच मुलींना अजुनही त्यांच्या स्वत:च्या विकासा साठी त्यांना हव ते शिकायची परवानगी नाही. इतकच काय पण सगळ्याच मुलींना अजुनही शिक्षणाच्या संधी उपलब्ध नाहीत .      सगळेच बदल सामाजिक उतरंडी नुसार म्हणजे उच्चवर्गा कडून खालच्या स्थरातिल नागरिकां मधे घडुन येतानां दिसुन येतात.       मग ते सोहळे साजरे करण असो ,खानपानाच्या सवई असोत,फॅशन असो किंवा परिवर्तन असो .    आपल्या देशात पौराणिक काळा पासुनच स्त्रिया शिकत पण त्या विशिष्ट वर्गातल्याच.आजच्या सारख सर्वांसाठी शिक्षण नव्हत.मग त्या स्त्रिया असोत कि अजुन कुठल्या दृष्टीने खालच्या दर्जाचा ठरवला गेलेला सामाजातिल एक घटक.      एकलव्य आणि कर्ण यांच्या वर या बाबतित झालेला अन्याय सर्वश्रृत आहे.      नंतर राजे महाराजांच्या काळात पण बरयाच राजकन्या शिकल्यात . तरी जसा ...
अधिक वाचा

तु कळलीच नाही जगाला ,देवी म्हणून कोंडली गेलीस उंबरयाच्या आत पण तुला ही घ्यायचा आहे ना मोकळा श्वास

 आज गृहीणी दिवस,म्हणे गृहीणी म्हणजे सगळ घर तिच्या ऋणात असते अशी ती गृहिणी. पण सगळ्या जगा नि तिच्या ऋणात असाव अशी ती आहे .जगात जन्म दात्री ,पालन करती म्हणून आजही तिच आहे आणि  तेच तिचे काम म्हणून तिला चुल आणि मूल यात अडकवल गेलय .या कामाला पर्याय नाही पण तिच हे काम म्हणजे तिची ड्युटी आणि ति ते करते त्यात अस विशेष काही नाही ,त्या कामाला तशी इतरांच्या लेखी किम्मत नाही .फक्त जगात आज स्री दाक्षिण्य दाखवण्याची फॅशन आहे किंवा जशी इतर चांगुलपणाची नाटक चालू असतात तसेच हे पण म्हणजे इतरां समोर घरातल्या स्त्री चा सन्मान करायचा , तिच्या नावाची प्रापर्टी ,मिरवायला ती .पण तिला कुठल्याच निर्णयाचे स्वातंत्र्य नाही म्हणजे तिच्या स्वत: च्या बाबतीतले, मुलांचे आणि आर्थिक ही .तस तिला काडीची अक्कल नसते , तु बिंडोक आहेस ,तुला काय कळतय त्यातल अस म्हणनारे ही तिच्या आजूबाजूला अनेक असतात.      खरतर वर्षानु वर्षे अस ऐकून खाली मान घालून ,निमूट पणे काम करणारया गृहिणी आदर्शच वाटतात. नाहीतर आपल्या हक्कांची जाणीव असून सतत धुसपुस करत स्वातंत्र्या साठी भांडणारया पण तरीही त्यातून बाहेर न पडू शकणारयाच...
अधिक वाचा

आपलाची संवादू आपणासी

इमेज
  "  स्व " संवाद ,आपला स्वत:शी संवाद .हा रामबाण इलाज म्हणावा लागेल जेव्हा आजच्या सारखी परिस्थिती उद्भवते.      म्हणजे म्हटल तर नेहमी घरात नसणारे आपल्या आजुबाजुलाच असतिल आणि तरी ही येणारं ऐकटेपण !    भक्तिमार्गात अनेकदा देवाशी संवाद करतानां भक्त दिसून येतात किंवा त्यांच्यात आणि देवात एक निराळच नात निर्माण होऊन हा संवाद चालू असतो,मग विठुमाऊली होतो ,कृष्ण सखा होतो.    अध्यात्मात पण त्या जगन्नियत्या जगत् पित्याशी संवाद साधला जातो ज्याला "साधना", "योग", "मेडीटेशन " म्हटल जात.यात स्वत: पासून सुरू करून त्या विश्वविधात्याशी संवाद साधला जातो.         आधि "स्व " म्हणजे मी ,यालाच शोधल पाहिजे अस आयुष्याच्या कुठल्या तरी वळणावर तिव्रतेने वाटत.    हे वाटन कधि कधि  सुखावून जात ,यातून कुठेतरी दाबून ठेवलेल्या माझ्या मी शी परत एकदा भेट होते.मग ती लहानपणातल्या निरागस मुलीशी ,जी सगळी नाती सारखीच समजत असते कुठल्याही भेदभावा शिवाय ,ज्यात आपल -परक,सख्ख-चुलत अशी कुठलीच लेबल्स् नसतात.    तर कधि सापडते ध्येयवेडी जिला फक्त ध्...
अधिक वाचा